Naz…
Bugün güne çok güzel başladım.
Çünkü bugün evimizin neşesi, birtanemiz Naz’ın doğum günü.
Naz, kızkardeşimin birtanesi, eniştemin baştacı…
Bundan 6 yıl önce, dünyaya gözlerini açtı güzel kızım.
Gelir gelmez de evimizin neşesi oldu.
Naz’ın doğuşu bizlere umut oldu.
Günün 24 saati onun oldu…
Evlerimizin ışığı, yüzümüzün gülüşü o…
Bizim ilk torunumuz, bu yüzden biraz fazla şımarık…
Her güzelliği hak ediyor şeker kız.
Bebekliğinden bu yana söylediği her kelime, Bursa sınırlarını aşıp taaa İstanbul’da yaşayan halamın çalıştığı hastaneye dek ulaşıyor.
Halamın iş arkadaşları, birbirlerine Naz’ın ‘Bay day’ı ile veda ediyor akşamları, evet hâlâ…
‘Bay bay’ değil ha, ‘Bay Day’…
Bazen öyle cümleler söylüyor ki, şoke oluyoruz karşısında…
Ufaklık bizde kaldığında benim tepemden inmiyor.
Neymiş, teyze anne yarısıymış…
Annesine bende olduğu kadar şımaramıyor o ayrı…
Annesinin bir bakışı yetiyor, valla ben bile korkuyorum. Ah o bakışlar…
(Şimdi Tuğçe, bana kesin kaynıyordur. Akşama evde cümbüş var…)
Naz’ın evimizdeki en çok anlaştığı arkadaşı ise babaannem Zeliş…
Zeliş, ufaklıkla açıyor gözünü, sabahın kör karanlığından akşama kadar yüzlerce çeşit oyun oynuyor. Sevilmez mi böyle arkadaş?
Anneannesinin, dedesinin, babaannesinin büyükbabasının, teyzesinin, halasının, eniştesinin, dayılarının kuzusu… Birtanemiz o bizim.
Naz, yavrum Allah, mutlu, sağlıklı ve huzur dolu uzuuun bir ömür yaşatsın sana.
Benim doğumumda yazılan bir mektup vardı, hala saklarım.
Bu yazı da Naz’ıma hatıra olsun istedim. Belki o da yıllar boyu saklar ve de günün birinde çıkarıp sararmış sayfadan okur bu satırları…
Ve işte o an bir kez daha hatırlar onu ne çok sevdiğimizi, yüreği ısınır…
Sevgiler sana küçük prensesim…
İyi ki doğdun, iyi varsın…
Seni çoooook seviyorum…